گناهت را نمي بخشم

نگاهت را نمي خواهم

لبانت را نمي بوسم

گل مسموم عشقت را نمي بويم

دگر افسانه ي عشق ترا با كس نمي گويم

دگر جادوي چشمانت به جانم بي اثر باشد

دگر آغوش گرمت بهر من مگشاي

كه اين مجنون سرگردان زعشقت بي خبر باشد

مرا عشق دگر باشد

زماني گر تو محبوب من ِ بي خانمان بودي

كنون ياري دگر محبوب تر باشد

زماني گر تو هم آرام جان بودي

كنون آرام جانم ديگري باشد

چه شبها بي تو در درياي غمها غوطه ور گشتم

چه شبها با خيالت از دو عالم بي خبر گشتم

به دنبال تو ، من آواره بر هر كوي و در گشتم

به اميد وفايت هر زمان آشفته تر گشتم

نگاه گاه گاه تو قرار از من ربود آخر

ولي افسوس عهدم را شكستي بي وفا !

اما چه زود ، آخر ....!

تو جانم را به سوزو ساز غمها آشنا كردي

تو اول بار آغوش محبت بهر اين بيچاره وا كردي

به طوفان بلا خود را رها كردي

نگاهت رنگ عشق و مهرباني داشت

دريغ از آن همه افسانه هاي تو

دريغ از آن همه شوقي كه افكندم به پاي تو

شكستي عهد عشق آسماني را

گل بي بوي عشقت را به دست ديگري دادي

كه او نيز همچو من

شود بيمار عشق تو

ندانستي كه هرگز عاشقي چون من نخواهي داشت

ندانستي كه هرگز ديگري چون من برايت سر نخواهد داد

اگر يار جديدت سيم و زر دارد

اگر ديبا

اگر الماس و ياقوت و گهر دارد

اگر او زيور از من بيشتر دارد

بدان !

الماس شوق من

بدان !

ياقوت اشك من

بدان!

رخسار زرد من

بسي از گنج هايش قيمتي ارزنده تر دارد

تو گر عشق مرا

اين سان به باد نيستي دادي

تو گر ويرانه كردي آشيانم را

تو گر نشنيدي آواي فغانم را

تو گردادي به طوفان جسم و جانم را

بدان !

من هم دگر در آرزوي بوسه اي

جان نمي بخشم

نگاهت را نمي جويم

لبانت را نمي بوسم

دگر افسانه ي عشق ترا با كس نمي گويم

اگر عمري وفا كردم

پشيمانم

تو را ديگر رها كردم

پشيمانم

پشـــــــــيمانم ....!!!

 داستان ما تموم شد و نمی تونم بهش فکر کنم
 نمی خوام بهش فکر کنم

پس خدا حافظ عشق قدیمی منم همون عاشق قدیمی که دیگه عاشق نیست!!

داییم عاشق این شعره منم عاشق داییم پس واسه اون اینو میذارم

چون سر گذشت تلخ زندگیه منه !

در نهان خانه‌ی جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان ساف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه‌ی ماه فرو ریخته در آب
شاخه دست برآورده به مهتاب !

                                   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم

و من هر روز از پشت پنجره سکوت به تنهایی ام
خیره می شوم.دلم تنگ شده برای دوباره زیر باران ایستادن
و برای زمزمه کردن حتی یک ترانه کوچک با تو!

ای کاش بودی تا ببینی بی تو محصور یک قاب شیشه ای ام
و منتظر یک ابر دلتنگی تا شاید همین روزها ببارد.
حوصله می کنم حوصله، اما انگار سالهاست که مثل یک پرنده اسیر ،
پشت همین پنجره ها بی آواز مانده ام، بی آواز.
یک روز شاید دوباره برایم زمزمه کردی قطعه پرواز را.

"یک روز شاد برسم به حقیقت سخن یک شاعر که می گفت: "پشت این ابرها آفتاب است

همه انسانها میبایست کشف کنند که "عشق" نیز همانند جاذبه زمین واقعی است و اینکه هر روز و هر ساعت و هر دقیقه و هر لحظه عاشق شدن ، خیالی شاعرانه نیست ! بلکه حالتی طبیعی است"

می گذرم از میان رهگذران مات

می نگرم در نگاه رهگذران کور

این همه اندوه در وجودم و من لال

این همه غوغاست در کنارم و من دور

دیگر در قلب من نه عشق نه احساس

دیگر در جان من نه شور نه فریاد

هیچ نه انگیزه ای که هیچم پوچم

هیچ نه اندیشه ای که سنگم چوبم

همسفر قصه های تلخ غریبم

رهگذر کوچه های تنگ غروبم

آن همه خورشید ها که در من می سوخت

چشمه اندوه شد ز چشم ترم ریخت

زورق سرگشته ام که در دل امواج

هیچ نبیند

موج ملالم که در سکوت

می کشم این جان را

می گذرم از میان رهگذران مات

می شمرم میله های پنجره ها را

می نگرم در نگاه رهگذران کور

می شوم قیل و قال زنجره ها را

"فریدون مشیری"

چه زیباست

احساس من

احساس لمس خیس قطرات باران

رو گونه هایی لبریز

از اشکی

که می زداید غبار اندود دلم را

از بغضی

که می فشارد تنگ...

نشانی ام

اتاق کوچکی است

با پنجره ای بزرگ ،

گشوده به دورهای گم

و سقف کوتاهی ، برای خیره شدن ، به آرزوهای بلند

و دیوارهایی سرشار از سپید

اسمان پنجره من از ابی سرشار

من هر روز عصر

مبهوت جدال ابی اسمان و سرخی غروب

و تاریکی،که ارام ارام جای خالی نور را پر می کند

و حس غریبی که نمی دانم...

- خودت را از کسي پس نگير شايد اين تنها چيزيست که او دارد…وقتي که ميگويي دوستت دارم اول روي اين جمله فکر کن…شايد نوري را روشن کني که خاموش کردن آن به خاموش شدن او ختم شود

- اونی که دوستش داری همه جور حقی بر تو داره حتی اینکه تو رو دوست نداشته باشه

اینم آدیم هرکی میخواد اد کنه

نه به آبي‌ها دل خواهم بست
نه به دريا-پرياني كه سر از خاك به در مي‌آرند
و در آن تابش تنهايي ماهي‌گيران
مي‌فشانند فسون از سر گيسوهاشان.

"دور بايد شد، دور."
مرد آن شهر اساطير نداشت.
زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود.

هيچ آيينه تالاري، سرخوشي‌ها را تكرار نكرد.
چاله آبي حتي، مشعلي را ننمود.

"دور بايد شد، دور."

آخه چه جور دلت اومد تنهام بذاری و بری؟

آخه مگه حرفی زدم ،زخم زبونی من زدم؟

آره همش بهانه بود ،مسئله یار دیگه بود!

دلت هوایی شده بود كارم از كار گذشته بود!

برو با یارت عزیزم رها كن این تن منو...

الهی صدساله بشه عشق قشنگت عزیزم!

اما یه قول بهم بده یارتو تنها نذاری...

كه مثله من اسیربشه ،آواره از خونه بشه...

منم یه قول بهت میدم ،یه روز فراموشت كنم!

قلبمو سنگیش بكنم،عشقتو خاكستر كنم!

اگه یه روز خواستی گلم كسی رو نفرینش كنی...

بگو كه مثله من بشه ،زجر جدایی بكشه!!!

بعضی وقت ها بی هیچ حصار و سایه ای

 می بینی که یک گره هایی در زمان هست

ان وقت ها که هیچ چیز

 نه ان ابی اسمانی که اسمان است

نه ان انبوه سبز و سیاه و خاکستری که جنگل است در کوه

نه هم اوازی رگ برگ هاو شاخه ها که درختانند

 و نه بی قراری بی امان شادی که گنجشک انند

 هیچ کدام تو را از

ان در هم خالی و پیچید ه نمی رهاند

 ان زمان است که به یقین

 به اندکی از خودت سخت نیازمندی

 که دریابی

 لختی از ان هجوم بی درنگ را که اندوه است

هر وقت خواستی بدونی کسی دوست داره تو چشاش

زل بزن تا عشقو تو چشاش ببینی...اگه نگات کرد

عاشقته...اگه خجالت کشید برات میمیره...اگه سرشو

انداخت پائین و یه لحظه رفت تو فکر بدون که بدون تو

میمیره.......میدونم الان رفتی تو فکر زندگی اجبار

است...مرگ انتظار است...عشق یک بار است...فکر

تو تکرار است...جدائی دشوار است...کاش گناهی کنم

که مجازاتش تبعید به قلب تو باشد

از آقا یا خانوم ((نمیدونم کی هستم))

وقتي كه تنها بهانه دل تنهايم تو هستي چگونه از تو بگذرم ؟

وقتي كه اشكهايم براي عشق تو جاري مي شود چگونه از تو بگذرم ؟

وقتي دل بيقرارم تنها با تو آرام مي گيرد چگونه از تو بگذرم ؟

وقتي كه آسمان دلم براي تو و دوري از تو هر دم مي بارد چگونه از تو بگذرم ؟

وقتي تنها آرزويم در كنار تو بودن است چگونه از تو بگذرم ؟

وقتي تنها دلخوشي خستگي هايم شنيدن صدايت است چگونه از تو بگذرم ؟

نمي داني كه انتظار ديدارت دل بيقرارم را پير كرد

نمي داني كه لحظه هاي بي تو بودن سخت ترين لحظات زندگي ام هستند

نمي داني كه براي رسيدن به لحظه با تو بودن تا كنون تمامي ستاره ها را شمرده ام

آري من ديوانه ام ، من ديوانه ام و ديوانگي هم عالمي دارد اي عشق من

اي كاش مي توانستم از عشق تو آواره كوي و بيابان شوم

اما چه كنم كه حتي آوارگي هم نمي تواند دواي دردم شود

آري من براي عشق تو گريه مي كنم ، گريه مي كنم ، گريه مي كنم

آنقدر اشك مي ريزم تا شايد خدا جوابم را دهد و نظري بر اين بنده حقير كند

آري عاشقم ، عاشقي دلشكسته و غريب كه در حسرت عشق تو پرپر مي شود

اگر عاشقي گناه است پس بدان من گناهكارترين بنده خدا هستم

اگر دوست داشتن تو معصيت است پس معصيت من عاشقي ست و بس

 عاشق مي مانم ، عاشق گريه مي كنم ، عاشق مي ميرم

شب شده ساكته دوباره خونه!

مي گرده باز دنبال يك بهونه!

ميگرده باز گنجه ي خاطراتو!

پي يه حرف ناب عاشقونه!

عكس تو رو باز ميذاره رو به روش!

كه تا ته شب واسه تو بخونه!

دلم تو التهابه كه چه جوري!

قدر چشماي نازتو بدونه!

محاله كه عشق ما رو ندونن!

برو سوال كن از گلاي پونه!

اگه بخوان خيلي كم از تو بگن!

ميكن همون كه خيلي مهربونه!

مهم اينه كه اسم نازت!

با من يه جايي پشت آسمونه!

تو عصري كه قحطي عطر ياسه!

اما به جاش دوستت دارم گرونه!

كافيه اسمتو يه جا ببينم!

تا حس شعرم بزنه جوونه!

من نمي تونم بگم اندازشو!

اينو شايد فقط خدا بدونه!

اونا نميدونن ستاره هامون!

دو تاست ولي توي يه كهكشونه!

اينو بخون تا دوباره بدوني...

ديوونتم ديوونتم ديوونه!

چقدر تو زیبایی.. وقتی تو اینقد زیبایی همه چیز زیبا می شه. همه ی دنیا دوس داشتنی می شه. کی می گه دنیا زشته؟ دنیا با همه ی زشتیاش قشنگه. دنیا پر از آدمای سادس که دل ساده دارن، که پر از یه رنگی و صفان. که وقتی آدم باهاشونه می خواد همه ی هوا رو حس کنه. می خواد ابرا رو بخوره. می خواد رو آب راه بره. تو چمن دراز بکشه. می خواد بدوه...

از تو ممنونم. ازت ممنونم که چشمی به من دادی که چیزایی رو ببینم که خیلیا نمی بینن. ازت ممنونم که بهم قدرتی دادی که زشتیا رو زشت نبینم تا بتونم تو قلبم نفرت رو راه ندم. از تو ممنونم که منو تو قید و بند ظاهر اسیر نکردی تا بتونم به همه ی دور و بریام به یه چشم نگا کنم. ازت ممنونم بهم قدرتی دادی که بفهمم آدمای سفید رو از سیاه و حتی آدمای خاکستری رو. ازت ممنونم که بهم اجازه دادی عاشق بشم. اجازه دادی عشقمو از دست بدم. اجازه دادی سر در گم شم و بعد اجازه دادی پیدا شم. ازت ممنونم که بعد از همه ی اینا بهم اجازه دادی دوباره دوست داشته باشم. ازت ممنونم که بهم صبر دادی تا بتونم عزمم رو جزم کنم تا دوست داشتنمو ثابت کنم. ازت ممنونم که اجازه دادی تلاشم رو بکنم حتی اگه نتیجه ای نداشته باشه. ازت ممنونم که دلم رو آروم کردی. ازت ممنونم که همیشه کنارم بودی و دوستم داشتی. ازت ممنونم که گذاشتی حتی عاشق تو بشم. ازت ممنونم که گذاشتی تو رو ببینم...

ازت ممنونم که بهم دوستای خوب می دی. ازت ممنونم که بهم اجازه می دی نفس بکشم و شاد باشم. ازت ممنونم که بهم امید می دی. ازت ممنونم که بهم خودت رو نشون می دی. ازت ممنونم..

تا آخر عمر قد مولکول مولکول این دنیا ازت ممنونم. ازت ممنونم...

دوستت دارم.

ميخواهم برايت بنويسم، بنويسم به ياد روزهاي انتظار، به ياد خلوتهاي غمبار، به ياد لحظه هاي ديدار، مينويسم که دوستت دارم، دوست دارم تا اخرين باقيمانده ي جانم تو را عاشق کنم، زندگي من در زلالي چشمان تو خلاصه شده، زندگي من در نفسهاي بازدم تو جاري شده، زندگي من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته، نفس کشيدن من تنها با ياداوري زنده بودن تو امکان پذير است.

(سوالات کنکور ۸۷ فرهنگی و سینمایی می شود!!!!!۵۰ روش برای قدم زدن روی اعصاب دیگران!!!!چند روش برای کم کردن غرغر مامان هاااا )

شاید آن روز که سهراب نوشت

رفته بودم سر حوض

انتظار !!! واژه ی غریبی است ... واژه ای است که روزها یا شایدم ماه هاست که با آن خو گرفته ام . که چه سخت است انتظار . هرصبح طلوعی دیگر است بر انتظار فرداهای من ! خواهم ماند تنها در انتظار تو . چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو ، نمی دانم

اینم واسه اونای که عکس دوست دارن

شرح پریشانی دل خونین خود را با که در میان بگذارم

و بازگو کنم

دل خود را به طوفان بلا سپرده ام

و خود به کنج آسایشی خزیده ام